Ryszard Jędrak
Był niepowtarzalną osobowością wpisaną na stałe w historię Wrocławskiej Szkoły Architektury.

Był zawsze w pełni zaangażowany w życie Uczelni, pełniąc w niej nieprzerwanie odpowiedzialne funkcje, m.in.: kierownika Zakładu Architektury Wnętrz i Wzornictwa  Przemysłowego, zastępcy dyrektora  lnstytutu Architektury i Urbanistyki ds. Badań Naukowych i Współpracy z Przemysłem, zastępcy dyrektora lnstytutu Architektury i Urbanistyki ds. Rozwoju Kadry Naukowej, kierownika zespołu badawczego, zajmującego się całokształtem problemów związanych z organizacją przestrzenną nabliższego otoczenia człowieka, kierownika Seminarium w zakresie Form Przemysłowych i wreszcie kierownika Zakładu Wnętrz i Wyposażenia.

W latach 1951-1962 Ryszard Jędrak, nie przerywając pracy naukowo-dydaktycznej na Politechnice Wrocławskiej, zdobywa doświadczenie projektowe we Wrocławskim ,,Miastoprojekcie” . Rozpoczął tam pracę jako kreślarz, pracując następnie jako projektant i główny projektant m.in. Placu Młodzieżowego we Wrocławiu. Przez wiele lat był stałym członkiem Rady Techniczno-Ekonomicznej w tymże biurze. Na podstawie ówczesnych dokonań zawodowych otrzymał uprawnienia budowlane.

Przez kilka lat był konsultantem naukowym w Biurze Studiów i Projektów lnżynierskiej Spółdzielni Pracy w Poznaniu. W miescie tym prowadził również zajęcia z projektowania architektonicznego na Politechnice Poznańskiej. Był też konsultantem w placówkach konstrukcyjno-badawczych zakładów przemysłowych Wrocławia, jak PAFAWAG i Jelczańskie Zakłady Samochodowe, w których to projektował m. in. wnętrza wagonów i specjalistycznych samochodów.

W roku 1977 decyzją Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, został powołany na stałego członka Zespołu Dydaktycznego Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie.

Znane były telewizyjne wystąpienia Ryszarda Jędraka, popularyzujące wiedzę na temat urządzania wnętrz mieszkalnych, jak też ukazujące problemy relacji przemysł – wzornictwo przemysłowe.

Droga twórcza Ryszarda Jędraka jest przykładem tez Profesora Władysława Czernego dotyczących organizacji i warunków pracy Wydziałów Architektury, który na początku 1972 roku pisał: …,,na Wydziałach Architektury, jako kwalifikacje podstawowe do nauczania projektowania, należy przyjąć praktykę projektową i realizacyjną nauczajacego,…, prace literacko-naukowe w tej dziedzinie mają znaczenie dodatkowe, nie decydujące. Wydział Architektury, jako instytucja naukowa, musi działać na zewnątrz przez wypowiadanie swoich opinii w dziedzinie gospodarki narodowej w zakresie jego specjalności. Powinien pełnić nadzór nad działalnością inwestycyjną, biurami projektów i pracowniami urbanistycznymi. Nauka nie jest ,,zapleczem” produkcji, powinna nią kierować”.

Ryszard Jędrak był współtwórcą najlepszych tradycji Wrocławskiej Szkoły Architektury, polegających m.in. na niezwykle serdecznej i życzliwej atmosferze studiów. Profesorowie i studenci z tych lat tworzyli autentyczne zespoły partnerskie, razem zasiadali do konkursów, a niekiedy i ze sobą konkurowali. Jedni i drudzy z równą żarliwoscią głosili, że architektura będąc zawodem, którego trzeba się uczyć, jest jednocześnie powołaniem, które w służbie społeczeństwa trzeba jak najlepiej wypełniać. Ten, który ma być przewodnikiem winien mieć własną koncepcję uwiarygodnioną przez działania twórcze i realizacyjne. Winien posiadać wiedzę, którą potrafi przekazać w sposób umożliwiający wytyczanie własnej drogi tym, których naucza.

Korekty Profesora nie były jedynie zbiorem dobrych rad. Profesor w pełni angażował się w proces dydaktyczny. Rozwiązywanie dylematów projektowych studentów traktował jak rozwiązywanie twórczych problemów, studentów traktował jak partnerów, których kształceniu oddawał się z wielkim zamiłowaniem.

Będąc wiernym zasadzie, że nauczający powinien być twórczym architektem, czynił otaczający świat piękniejszym nie tylko pędzlem, ale również przy desce kreślarskiej – projektował obiekty architektoniczne, które nie konkurowały z krajobrazem, ale były jego uzupełnieniem; wnętrza laboratoriów i sklepów, które kształtowały osobowość użytkowników; formy przemysłowe, które wzbogacały prostymi kształtami otoczenie, ich prostota świadczyła o doskonałości, a przez swoją prawdziwość, potwierdzały słowa świętego Augustyna iż: ,,Piękno jest blaskiem prawdy”.

Nauczając, Ryszard Jędrak często powtarzał: trzeba umieć odróżnić prostotę od prostactwa, a cała Jego twórczość była potwierdzeniem zacytowanej wypowiedzi. Potrafił, jak przystało na współtwórcę Wrocławskiej Szkoły Architektury, ,,bezboleśnie” wpisywać swoje realizacje w otaczającą przestrzeń. Gdyby porównać twórczość Profesora Ryszarda Jędraka do muzyki, wówczas śmiało można by powiedzieć, że każdy twórczy element w Jego wykonaniu był muzyczną poezją przestrzeni – przestrzeni, która jest wspólną własnością i nikomu nie dano prawa do jej ,,kaleczenia” wytworami pseudo-awangardowych twórców. Profesor nazwałby to: nieumiejętnością przekształcania urody Świata.

Profesor Ryszard Jędrak posiadał poważny, na wysokim poziomie stojący dorobek artystyczny, architektoniczny – projektowy i realizacyjny, dydaktyczny, naukowo-badawczy, organizacyjny i aplikacyjny. Był konsekwentny we wszystkich sferach swej działalności. Architektura dla Niego, to nic innego, jak twórcze wpisanie się w przestrzeń; w przestrzeń, która nie jest bezbarwna, ale kolorowa, pełna emocji. Niezależnie od tego, czy polem kreacji był pejzaż, w którym miał powstać nowy obiekt, krajobraz miejski, wnętrze w określonej bryle, czy też przedmiot ruchomy, funkcjonujący w zmieniającym się tle, zawsze obowiązywały te same podstawowe prawa – szacunek dla zastanych wartości; pragnienie wzbogacenia środowiska człowieka.

W swoich pracach Profesor konsekwentnie dbał o uzyskanie pełnego wyrazu kształtowanej przestrzeni. Doprowadzał swoje  realizacje do końca, wykonując projekty prawie wszystkich wnętrz  publicznych w zaprojektowanych wcześniej przez siebie obiektach. Był ich głównym projektantem i umiejętnym koordynatorem zespołu projektowego – tam, gdzie istniała potrzeba, włączał do współpracy innych specjalistów, jak np. rzeźbiarzy. Posiadał umiejętność szybkiego nawiązywania kontaktów z ludźmi, co przy Jego wybitnej żywiołowości i koleżeńskości czyniło Go nieocenionym przewodnikiem w pracy zespołowej. lmpuls nadany przez Profesora stanowił  reguły  gry  dla  grona  współdziałających z Nim przedstawicieli różnych dyscyplin projektowych  i wykonawczych.

Oficjalną formą uznania były przyznane Profesorowi odznaczenia, wyróżnienia i nagrody za osiągnięcia artystyczne, projektowe, realizacyjne, dydaktyczne, naukowo-badawcze, organizacyjne i wdrożeniowe oraz za działalność społeczną. Profesor Ryszard Jędrak był wielokrotnie odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem XXXV-lecia Politechniki Wrocławskiej. Otrzymał również Nagrodę Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego oraz wiele Nagród Rektora Politechniki  Wrocławskiej.

Minister Kultury i Sztuki nadał Profesorowi Ryszardowi Jędrakowi status Architekta  Twórcy.

W  Stowarzyszeniu  Architektów  Polskich Ryszard Jędrak był m. in. przewodniczącym Komisji Kwalifikacyjno-Artystycznej, członkiem Kolegium Sędziów Konkursowych i kierownikiem Sekcji Architektury Sportowej w Oddziale Wrocławskim SARP.

Najwykwintniejszy sposób pominięcia oceny walorów merytorycznych to pochwała za formę.
Text
Tadeusz Lechicki   |   Architekt

“ARCHITEKCI WROCŁAWIA W PORTRECIE RYSZARDA JĘDRAKA”,
Wydawnictwo: Zarząd Oddziału Wrocławskiego SARP, PW 1997


SPONSOR STRONY INTERNETOWEJ   |   Córka Małgorzata Jędrak Grębowiec “Dzidzia”   |   Phone: 1-929-300-4427   |   Email: mamafika@gmail.com

Biografia Archiwum English
Home Ryszard Jędrak | 1927-1991